In-situ of extractief meten: waar is vochtbeheersing nodig in uw gasanalyse?

De drie meetmethoden vergeleken, en wat elk ervan vraagt aan monsterconditionering

Vochtbeheersing in gasanalyse is geen kwestie van standaard een droger plaatsen. Waar en hoe u vocht moet beheersen hangt volledig af van de gekozen meetmethode. Een in-situ analyzer stelt totaal andere eisen dan een extractief systeem, en binnen extractieve systemen verschilt een hot-wet opstelling fundamenteel van een cool-dry opstelling.

In vrijwel elke industriële gasstroom zit water. Zolang dat water in dampvorm blijft, is er weinig aan de hand. Het probleem ontstaat op het moment dat de gasstroom onder het dauwpunt komt en condensatie optreedt. Onbeheerste condensatie kan een analyzer onherstelbaar beschadigen, en het opsporen van de oorzaak kost vaak meer manuren dan de vervanging van de componenten zelf.

Dit artikel behandelt de drie hoofdmethoden voor gasanalyse, hun sterke en zwakke punten, en de vraag die daaruit volgt: waar in uw meetopstelling is vochtbeheersing daadwerkelijk vereist?

⏱ ca. 9 minuten leestijd

Waarom water zo problematisch is in gasanalyse

Water in een gasstroom veroorzaakt vier soorten problemen, die zich vaak gelijktijdig voordoen.

De verborgen kosten van condensatie

Wanneer condensatie een analyzer beschadigt, blijft het zelden bij het vervangen van een cel of sensor. Het achterhalen van de oorzaak kost vaak veel manuren, en in die periode produceert het systeem data van twijfelachtige kwaliteit. In gereguleerde emissiemetingen kan dat leiden tot rapportageproblemen.

Methode 1: In-situ meten

Bij in-situ analyse wordt direct in de procesgasstroom gemeten, zonder monstername. De meetkop of de optische weg bevindt zich in het kanaal of de schoorsteen zelf.

Waar zit de vochtproblematiek bij in-situ meten?

Bij in-situ systemen wordt het vocht niet verwijderd, want er is geen monsterstroom om te conditioneren. Water blijft dus aanwezig in de meting en veroorzaakt vooral twee effecten: spectrale interferentie, waarbij waterdamp absorbeert in golflengtegebieden die overlappen met de te meten componenten, en het verdunningseffect, waarbij de waterdamp een deel van het gasvolume inneemt.

De oplossing is hier geen droger maar een correctie: veel in-situ analyzers meten de watergehalte gelijktijdig en rekenen de meetwaarden om naar droge basis. Dat werkt, maar introduceert een extra onzekerheidsbron in de meting.

Wanneer in-situ de juiste keuze is

In-situ meten past bij toepassingen waar snelle responstijd cruciaal is, waar hoge concentraties worden gemeten en waar de procescondities niet extreem agressief zijn. Voor lage concentraties en gereguleerde emissiemetingen is een extractief systeem doorgaans betrouwbaarder.

Methode 2: Extractief hot-wet

Bij een hot-wet systeem wordt een monster onttrokken en volledig verwarmd naar de analyzer getransporteerd, zonder het water te verwijderen. De gehele sampleleiding, filters en de analyzercel worden boven het dauwpunt gehouden.

Waar zit de vochtproblematiek bij hot-wet?

De hele uitdaging van een hot-wet systeem is het voorkomen van koude plekken. Eén onverwarmde fitting, een slecht geisoleerde bocht of een defect verwarmingselement veroorzaakt lokale condensatie. Op dat punt slaat water neer, lossen wateroplosbare componenten op en ontstaat corrosie.

Vochtbeheersing betekent hier dus niet drogen maar temperatuurbeheersing over het volledige traject van sondekop tot analyzercel. Elke component moet boven het dauwpunt blijven, met een veiligheidsmarge.

Meest voorkomende faalpunt

Koppelingen en overgangen tussen verwarmde en onverwarmde secties zijn de plek waar condensatie vrijwel altijd het eerst optreedt. Controleer bij een terugkerend condensatieprobleem eerst de aansluitingen van de verwarmde sampleleiding op de analyzer.

Methode 3: Extractief cool-dry

Bij een cool-dry systeem wordt het monster onttrokken, gefilterd en gedroogd voordat het de analyzer bereikt. De analyzer werkt vervolgens met een droge, schone gasstroom bij omgevingstemperatuur. Dit is de meest toegepaste methode in continue emissiemeting en procesanalyse.

Waar zit de vochtproblematiek bij cool-dry?

Hier ligt de kern van het conditioneringsvraagstuk. De manier waarop u droogt bepaalt of uw meting betrouwbaar is. Niet elke droogmethode is selectief voor water, en niet-selectief drogen kost u analyten.

Droogmethoden vergeleken: welke behoudt uw analyten?

Dit is het punt waarop veel meetopstellingen fout gaan. Traditionele droogmethoden verwijderen naast water ook een deel van de te meten componenten.

Waarom Nafion selectief is

Nafion is een copolymeer waarin sulfonzuurgroepen zijn opgenomen. Deze groepen binden watermoleculen chemisch en vormen ionkanalen door het polymeer. Watermoleculen worden van de ene sulfonzuurgroep naar de volgende getransporteerd tot ze de buitenzijde van de wand bereiken.

Er zijn geen fysieke poriën in het materiaal. Het transport verloopt via een eerste-orde kinetisch proces dat specifiek is voor water. Andere gascomponenten passeren de wand niet, waardoor de samenstelling van het monster behouden blijft.

Praktisch gevolg: bij lage SO2-niveaus verliezen traditionele koelers tot 90 procent van de analyt en zijn ze ongeschikt voor nauwkeurige metingen. Nafion-gebaseerde systemen zijn de enige oplossing die vocht verwijdert zonder het SO2-gehalte te beïnvloeden.

Combinatiedroging voor extreem lage dauwpunten

Voor dauwpunten die lager liggen dan met Nafion alleen haalbaar is, wordt vaak een combinatie toegepast. De Nafion-droger fungeert als eerste trap en verwijdert tot 95 procent van het vocht. Een secundaire droger of coalescerend filter maakt het af. Deze opzet verlengt de standtijd van de tweede trap aanzienlijk en verlaagt daarmee de gebruikskosten.

Het conditioneringstraject in drie zones

Een volwaardig cool-dry conditioneringssysteem is opgebouwd uit drie functionele zones. Het begrijpen van die opbouw maakt duidelijk waarom elke component nodig is.

Zone 1: monsterreiniging en voorbereiding (verwarmd)

Vanaf de sonde stroomt het monster door het verwarmde deel van het systeem. Eerst passeert het een verwarmd coalescerend filter van 0,1 micrometer, daarna eventueel een ammoniakscrubber. Deze stap verwijdert zure nevels, deeltjes en ammoniak, zodat de Nafion-droger over langere tijd effectief blijft werken.

Zone 2: verwarmde ingang van de droger

Het monster stroomt door het verwarmde deel van de droger. Deze verwarming houdt het water in de dampfase, zodat het als damp door het membraan wordt afgevoerd en er nergens water condenseert.

Zone 3: onverwarmde uitgang van de droger

In de tweede helft van de droger, in het onverwarmde deel van het systeem, wordt het monster gekoeld en nagedroogd tot een dauwpunt van bijvoorbeeld -25 graden Celsius. Vanaf hier gaat het monster naar de analyzer. In dit onverwarmde deel bevindt zich ook de elektronica van het systeem.

Bescherm uw Nafion-droger

Ammoniak en alcoholen passeren het Nafion-membraan wel en kunnen de droger op termijn aantasten. In gasstromen waarin ammoniak voorkomt, is een ammoniakscrubber voor de droger geen optie maar een noodzaak voor de standtijd van het systeem.

Welke methode past bij uw toepassing?

Veelgestelde vragen over vochtbeheersing in gasanalyse

Wat is het verschil tussen een Nafion-droger en een condensatiekoeler?

Een condensatiekoeler koelt het gas onder het dauwpunt zodat water vloeibaar wordt en kan worden afgetapt. Wateroplosbare componenten lossen daarbij op in het condensaat en verdwijnen uit de meting. Een Nafion-droger verwijdert uitsluitend waterdamp via het membraan; alle andere componenten blijven in de gasstroom. Voor het meten van SO2, NOx en andere wateroplosbare gassen is dat verschil doorslaggevend.

Welke componenten passeren het Nafion-membraan wel?

Nafion is zeer selectief voor water, maar ammoniak en alcoholen kunnen het membraan eveneens passeren. In gasstromen met ammoniak wordt daarom een ammoniakscrubber voor de droger geplaatst. Voor alle overige gangbare analytgassen blijft de samenstelling van het monster ongewijzigd.

Welk dauwpunt kan ik met een Nafion-droger bereiken?

Het haalbare dauwpunt hangt af van de temperatuur, de sampleflow, het dauwpunt van het purgegas en de gekozen drogermaat. Dauwpunten tot -25 graden Celsius zijn met een goed gedimensioneerd systeem haalbaar; met specifieke configuraties en droog purgegas is lager mogelijk. Voor extreem lage dauwpunten wordt Nafion gecombineerd met een tweede droogtrap.

Hoeveel purgegas heb ik nodig?

Als vuistregel wordt een purgegasflow van ongeveer drie keer de samplegasflow aangehouden. Het purgegas kan droge instrumentlucht, stikstof of een deel van het gedroogde monstergas zijn. Bij toepassing van vacuüm als drijvende kracht gelden andere dimensioneringsregels.

Kan ik een Nafion-droger gebruiken bij hoge temperaturen?

Nafion zelf is stabiel tot ongeveer 160 graden Celsius, maar het behuizingsmateriaal en de aansluitkoppen stellen een lagere grens. Ook bij PTFE- of roestvrijstalen behuizingen mag de gastemperatuur van 150 graden Celsius niet worden overschreden. Bovendien geldt: bij hogere temperaturen houdt de Nafion-wand water sterker vast, waardoor de droogcapaciteit afneemt.

Nafion drogers

Perma pure minigass